სუფიან ას-საური ამბობდა:
„ტირილს ათი ნაწილი აქვს: ერთი — ალლაჰისთვისაა, ხოლო ცხრა — სხვა მიზნებისთვის, რომლებიც არ უკავშირდება ალლაჰს.
თუ ადამიანი წელიწადში ერთხელ მაინც ტირის ალლაჰისთვის, ესეც კი ბევრია.“
📚 (სიარ ა'ლამ ან-ნუბალა, ტ. 7, გვ. 258)

ახსნა:
სუფიან ას-საური (დ. 716/გ. 778) იყო ერთ-ერთი ცნობილი სწავლული ტაბიინთაგან და მნიშვნელოვანი ფიგურა ადრეულ ისლამურ წრეებში. ამ სიტყვებით ის ტირილის ჭეშმარიტ მოტივებზე საუბრობს.

ტირილის „ათ ნაწილად“ გაყოფა ნიშნავს:

ადამიანთა უმეტესობა ტირის პირადი მწუხარების, დანაკარგის, ემოციური სტრესის, საყვარელი ადამიანის დაკარგვის ან სიხარულის გამო — ეს ცხრა ნაწილი სხვა მიზეზებია, რომლებიც არ არის პირდაპირი სახით ალლაჰისადმი მორჩილება ან ღვთისმოშიშება.

მხოლოდ ერთი ნაწილი მიეკუთვნება ალლაჰისთვის ტირილს — ეს არის ტირილი ალლაჰის შიშით, მორჩილებით, მონანიებით ან როცა ადამიანი ალლაჰისადმი სიყვარულისგან ან მის წინაშე სიმდაბლის გრძნობით ტირის.

და რატომ ამბობს, რომ წელიწადში ერთხელ ალლაჰისთვის ტირილი "ბევრია"?

იმიტომ, რომ ეს უკიდურესად იშვიათი და ფასეული ქმედებაა. ბევრმა შეიძლება იფიქროს, რომ ხშირად ტირის, მაგრამ ეს ცრემლები უფრო ემოციური ბუნებისაა და არა ალლაჰთან კავშირის შედეგად გამოწვეული.

ანუ აქ იმაზეა საუბარი, რამდენად იშვიათია სინამდვილეში გულწრფელი, ღმერთის შიშით ან სიყვარულით გამოწვეული ტირილი — იმდენად იშვიათი, რომ წელიწადში ერთხელაც თუ მოხდა, ძალიან ღირებული რამეა.