ალ-ხატიბ ბაღდადიმ თქვა: მცოდნისთვის უმეცრება განიხილება როგორც უმეცრება, ხოლო უმეცარისთვის, ცოდნა ჩანს უცოდინრობად.   (ქითაბ ალ-ფაყიჰ ვალ მუტაფაყიჰ 1:3)

იბნ 'აბდ ალ-ჰაქამი გადმოსცემს: იმამ აშ-შაფიმ თქვა: ცოდნის დამცირებას შორის ერთ-ერთია როცა დებატებში შედიხარ ყველასთან ვინც შენთან შემოდის დებატებში, ან ყველას ეკამათები, ვინც გეკამათება. და შემდეგ თქვა:  უცოდინარი ხალხისთვის ცოდნა არის უცოდინრობა, ისევე როგორც უცოდინრობა არის უცოდინრობა მცოდნე ხალხისთვის.  (მანაყიბ ალ-შაფი'ი ლილ ბაიჰაყი 2:151)

ცოდნა არ არის მხოლოდ ინფორმაციის დაგროვება, არამედ სიბრძნისა და გონივრული შეხედულებების წყაროა. ვინც მას ფლობს, იგი იცნობს თავის საზღვრებს და სხვების უცოდინრობას გულმოწყალებით უყურებს. მაგრამ ვინც უმეცრებაშია, ხშირად თვითონ ვერც კი აცნობიერებს ამას და ცოდნას უგულებელყოფს ან უკუაგდებს. სწორედ ამიტომ, დიდი იმამები გვასწავლიან, რომ ცოდნის პატივისცემა მხოლოდ ცოდნით არის შესაძლებელი. აუცილებელია, რომ ადამიანმა აირიდოს უნაყოფო კამათი და ისწრაფოს ჭეშმარიტი ცოდნისა და მისი ეთიკისაკენ.