იბნ უმარმა თქვა: თაყვა (ღვთისმოსაობა) არის; როდესაც შენს თავს სხვაზე უკეთესად არ მიიჩნევ. (თაფსირ ალ-ბაღავი 1:60)

„როდესაც შენს თავს სხვაზე უკეთესად არ მიიჩნევ“
ეს ნიშნავს, რომ ნამდვილი ღვთისმოსაობა მაშინ არის, როცა ადამიანს გულში თავმდაბლობა აქვს და არ უყურებს სხვას ზემოდან, თუნდაც მას ჰქონდეს ბევრი კარგი საქმე და ნაკლები ცოდვა.

1. თაყვა გულის მდგომარეობაა:
   თაყვა არის იმის შიში და მოფრთხილება, რომ არ დაარღვიო ალლაჰის ნება, და ეს პირველ რიგში გულის სისუფთავით იწყება. თუ გულში ამპარტავნებაა, მაშინ სხვა საქმეები მნიშვნელობას კარგავს.

2. თავმდაბლობა და კარგი დამოკიდებულება:
   როცა სხვას არ ამცირებ და არ ამბობ: „მე უკეთესი ვარ“, ეს ნიშნავს, რომ შენში თავმდაბლობაა. შესაძლოა, შენ დღეს აკეთებ კარგ საქმეებს, მაგრამ არ იცი როგორ დასრულდება შენი ცხოვრება, და ის, ვისაც ახლა ცოდვები აქვს, შეიძლება სინანულით სამოთხეში შევიდეს.

3. ფარული საფრთხე – ამპარტავნება:
   სულისთვის ყველაზე საშიში რამ არის ამპარტავნება და თვითკმაყოფილება. ამიტომ, თაყვა სწორედ მაშინ სრულდება, როცა ადამიანს არ მიაჩნია თავი სხვაზე კარგი, არამედ შიშობს საკუთარი მდგომარეობისთვის.

4. თაყვა ვლინდება:

   • თუ თაყვა გაქვს, ყოველთვის ეცდები სხვას პატივი სცე.

   • საკუთარ საქმეებს არ მიიჩნევ გარანტიად.

   • მუდამ ალლაჰის წყალობას ეყრდნობი და არა საკუთარ ქმედებებს.

ასე, იბნ უმარის ნათქვამი გვასწავლის, რომ ღმერთთან სიახლოვე თავმდაბლობით იზომება და არა თვითგანდიდებით.