იბნ ალ-ყაიმმა თქვა: ტკივილი და მწუხარება არ წავა ადამიანისგან, სანამ ის არ შეასრულებს ამ ოთხ რამეს:

1. მიღება.

2. მადლიერება.

3. მოთმინება.

4. ბედისწერის რწმენა.

(ზაად ალ-მაად 2:327)

იბნ ალ-ყაიმის სიტყვები „ტკივილი და მწუხარება არ წავა ადამიანისგან, სანამ ის არ შეასრულებს ამ ოთხ რამეს“ ღრმად უკავშირდება ყურანსა და სუნნას, რადგან სწორედ ამ პრინციპებზეა დაფუძნებული მორწმუნის შინაგანი სიმშვიდე. მოდი დეტალურად ავხსნათ თითოეული:

1. მიღება (قبول / ყაბულ)

ტკივილი და განსაცდელი ცხოვრების ბუნებრივი ნაწილია. მისგან გაქცევა შეუძლებელია. ადამიანმა უნდა თქვას: „ეს არის ჩემი ღმერთის ნებით და სიბრძნით“.

• თუ არ მივიღებთ, ვიქნებით უკმაყოფილო, რომელიც ტკივილს ორმაგად ამძაფრებს.

• მიღება არ ნიშნავს დანებებას ან პასიურობას - პირიქით, ნიშნავს გულის დამშვიდებას და იმის აღიარებას, რომ ყოველი განსაცდელი შემთხვევითი კი არა, ღმერთის ნებითაა.

2. მადლიერება (شكر / შუქურ)

მიუხედავად ტკივილისა, ადამიანს მაინც აქვს უამრავი წყალობა: სიცოცხლე, რწმენა, ჯანმრთელი სხეულის ნაწილები, ოჯახის სიყვარული და სხვა.

• იბნ ალ-ყაიმი ხაზს უსვამს: როცა განსაცდელის დროს მადლიერებას გამოხატავ, შენს გულში ტკივილს თან ახლავს სინათლე.

• მადლიერება ასწავლის ხედვას: „რაც მაქვს, ღმერთის საჩუქარია, რაც დავკარგე, ღმერთის გამოცდაა და რაც მელოდება ღმერთის წყალობაა.“

3. მოთმინება (صبر / საბრ)

მოთმინება არის ტკივილის დაძლევის ბირთვი. მოთმინების გარეშე ადამიანი ადვილად ტყდება.

• მოთმინება ნიშნავს: არ ჩავარდე უიმედობაში, არ იჩივლო ზედმეტად, არ უგულებელყო მორჩილება განსაცდელის დროს.

• ეს გულის სიმტკიცეა, რომელიც ტკივილს ნელ-ნელა აქცევს სიბრძნის წყაროდ.

• ყურანში არაერთხელაა ნათქვამი:    'ალლაჰი მომთმენებთანაა.“ (ბაყარა:153)

4. ბედისწერის რწმენა (إيمان بالقدر / ალ-იმანუ ბილ ყადრ)

ყველა ტკივილი და სიხარული ღმერთის განსაზღვრულია.

• თუ მორწმუნე აცნობიერებს, რომ რაც დაემართა, ვერასდროს ასცდებოდა, მისი გული მშვიდდება.

• ეს რწმენა იცავს ორ უკიდურესობას:

  • ზედმეტ მწუხარებას დაკარგულის გამო.

  • ქედმაღლურ სიხარულს მიღებულის გამო.

• იბნ ალ-ყაიმი ამბობს: „ვინც ბედისწერას არ შეეგუება, ის ორმაგ ტანჯვას განიცდის“

ტკივილი მხოლოდ მაშინ გადაიქცევა სიმშვიდედ, როცა ადამიანი გულით იღებს განსაცდელს, ენით მადლიერია, საქმეებში მოთმინებას იჩენს და რწმენით მიენდობა ღმერთს.

და ალლაჰმა უკეთ იცის